Beschrijving
Adolphe Monod (1802-1856) was een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het Franse Reveil. Vanwege zijn welsprekendheid werd hij wel genoemd ‘de stem van het Reveil’.
Adolphe Monod werd geboren in Kopenhagen, waar zijn vader predikant was van de Franse gemeente. Samen met zijn broer Guillaume studeerde hij theologie te Genève. Na de gemeenten van Napels en Lyon gediend te hebben, werd Monod hoogleraar in Montauban. In 1847 werd hij opnieuw predikant, nu van de Eglise Réformée te Parijs. Na een ziekbed van enkele maanden overleed deze prediker van de liefde Gods in Christus op 6 april 1856. De toespraken die Monod op zijn ziek- en sterfbed heeft gehouden, werden nog in het jaar van zijn heengaan uitgegeven. Ook in ons land verschenen deze meditaties, onder de titel ‘Laatst Vaarwel van Adolphe Monod aan zijn vrienden en de kerk’.
Toen Monod ruim een jaar in Parijs stond, scheidde zijn broer Frédéric zich van de nationale kerk af. Hij kon niet blijven in een kerk die de aloude confessie niet als grondslag van een nieuwe kerkorganisatie wilde aannemen. Adolphe Monod daarentegen kon met haar niet breken, omdat hij het herstel van de kerk aan God wilde overlaten. ‘Wij zijn in ons eigen huis; niet wij hebben hier weg te gaan en we gaan slechts weg als we weggejaagd worden’, schreef Adolphe Monod onder meer in zijn boekje ‘Waarom ik in de gevestigde kerk blijf’, dat hij naar aanleiding van deze kwestie uitgaf. Een boekje dat gezien de huidige situatie van de kerk nog niets aan actualiteit heeft ingeboet.
Dit geschriftje verschijnt nu voor het eerst in een Nederlandse vertaling. Hieraan zijn toegevoegd: een biografische schets van Adolphe Monod, een inleiding met betrekking tot het ontstaan van het werkje en een drietal meditaties uit zijn ‘Laatst Vaarwel’.
